(Alle Sampol-artikels, behoudens die van de laatste 6 nummers, worden hier integraal beschikbaar gesteld. Geen overname zonder bronvermelding.)

Naar een win-winsituatie met sans-papiers

DE STAND VAN DE ONDERKANT

Terwijl de politiek de samenleving vertelt dat mensen zonder wettig verblijf effectief het land worden uitgezet, groeit hun aantal zienderogen. Ze zijn een structureel deel van ons bestaan. Ze hebben niet alleen noden en basisrechten, maar dragen ook bij aan de economie. We kunnen hun aankomst en permanent verblijf beter beantwoorden met een samenhangend migratiebeleid, een modern arbeidsmigratiebeleid en een effectieve toekomstoriëntatie. Elk jaar een paar duizend sans-papiers repatriëren, vraagt grote investeringen en de meerwaarde blijft uit. Weg-weg zonder meer eindigt niet in win-win.

 

TERUG VAN NOOIT WEGGEWEEST

Hoewel vandaag de indruk wordt gewekt dat ‘het probleem onder controle is’, stellen analisten en terreinwerkers vast dat er geen neerwaartse trend is in het aantal migranten zonder wettig verblijf dat in België het hoofd boven water probeert te houden. De cijfers krijgen we nooit exact. Ze doen trouwens steeds minder ter zake. Sans-papiers zijn een structurele maatschappelijke realiteit.

Sinds de regering-Verhofstadt I in 1999 werk maakte van een bijzonder beleid van individuele regularisatie van een deel van hen, is het taboe rond hun bestaan echter wel doorbroken. In de aanloop van die politieke keuze waren het brede middenveld, de academische en culturele wereld, het bedrijfsleven en de religieuze en levensbeschouwelijke groepen gemobiliseerd om de kwestie uit de duisternis te halen. Ook sans-papiers zelf startten belangengroepen en verenigden zich in zelforganisaties.

Eerder had de Vlaamse Gemeenschapscommissie met Vic Anciaux de keuze gemaakt een vereniging voor de gezondheidszorgen voor mensen zonder papieren in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest te subsidiëren. Toenmalig Vlaams minister van Gezondheidsbeleid, Wivina Demeester, deed kort daarna hetzelfde met een project dat de voorziening in ‘dringende medische hulp’ (van de federale overheid) ruimer bekend wilde maken in Vlaamse centrumsteden. Onder impuls van toenmalig Vlaams minister Luc Martens stemde het Vlaams Parlement een integratiedecreet waarin de doelgroep ‘mensen zonder wettig verblijf’ werd opgenomen. Het decreet bevestigt dat mensenrechten blijven gelden, ook als iemand zijn wettig verblijf verliest. Vanaf dan werd het normaal de zorg voor hun basisrechten (onderwijs, gezondheidszorg, welzijn, onderdak) als een evidentie mee te nemen als beleidsthema.

(..)

Didier Vanderslycke
Directeur ORBIT vzw en voorzitter OR.C.A.- Organisatie voor clandestiene arbeidsmigranten 

Samenleving en politiek, Jaargang 24, 2017, nr.09 (november), pagina 9 tot 14

sans-papiers - opvang - vluchtelingencrisis

Free business joomla templates
Ontwerp Amsab - Powered by Amsab helpdesk